Baba Şiirleri

Sert. Omuz. Taş. Sert. Sessiz. Bakış. Uzak. Deniz. Sert. Eller. Nasırlı. Çalışır. Toprak. Sert. Ses. Konuşmaz. Anlar. Her şeyi. Sert. Kapı. Gece. Açar. Gelir. Sert. Korur. Duvar. Ev. Aile.

Kemer askıda duruyordu, Tek başına. Ben baktım. O görmedi. Delik deşikti, Kullanılmış. Bir ayakkabı vardı, Kapı önünde. Çamurluydu. Ben kokladım. Toprak kokuyordu, Başka yerden. Baba dediler, Buna. Sessiz sevgi vardı, Odada da. Ben duydum. O konuşmadı. Güç dediler, Omuzlarında. Ben dokundum. Sertti. Aile reisi oturdu, Köşede. Gazete okudu. Ben okumadım. O rehberdi, Yolda. Ben baktım, Arkama. El vardı, Büyük. Ben tuttum. Sıcaktı. Sonra bıraktım.

Baba koltuğu boş, TV açık. Ses yok, Sadece görüntü. Saat dokuz, O burada olurdu. Gazete, Kahve. Gazete hâlâ geliyor, Kapı altından. Ben topluyorum, O okumuyor. Çocukken omuzlarına Binerdim. Şimdi o koltuk, Benim omuzumda. Sessiz sevgi dediler, Bana. Baban sessizdi, Evet. Sessizlik kaldı, O gitti. Son konuşmamız, Telefonda. İyi misin dedi, İyiyim dedim. Gerçekten iyiydim. Gece mutfağa girdim, O oradaydı rüyamda. Buzdolabını açıyor, Bir şey arıyor. Ben baktım, Boş.

Evde bir koltuk vardı, Sadece o otururdu. Biz çocuklar yerde, O gökte. Sigarasını yakar, Konuşmazdı saatlerce. Ama sessizliği konuşurdu: "Çalışın," derdi, "Okuyun," derdi, "Ama namuslu olun," derdi. Babama sordum bir gün: "Baba, sen mutlu musun?" Baktı, Gülmedi, Ama gözleri gülümsedi. "Mutluluk," dedi, "Sizin ayakkabılarınızın Tabanını değiştirmektir." Anlamadım o zaman. Şimdi anlıyorum: Baba, Kendini taban gibi aşındıran adamdır. Ve biz, Onun omuzlarında yürüdük, Bilmeden.

Bahçede bir ağaç var, Kalın, kalın. Gölgesi yayılıyor, Üstüme. Babam orada, Baltayla kesiyor odun. Tık, tık. Sesleri duyuyorum, Hâlâ duyuyorum, Kulaklarımda. Terli sırtı, Gömleği yapışmış. Güneşte, Duruyor. Elleri nasırlı, Büyük, büyük. Tutuveriyor beni, Kaldırıyor yukarı. Gök görünüyor, Gülüyorum. Akşam yemeği, Sofra kuruldu. Ekmek, su, Sesizlik. Baba konuşmaz, Çok konuşmaz. Ama bakar, Gözleri konuşur. Gurur, sevgi, Hepsi orada. Saati var, Cebinde. Çıkarır bakar.

Babamın saçları beyazlamış, Ben fark etmemişim. Her gördüğümde öyleydi, Alışmışım. O omuzlar taşırmış bütün evi. Koruyucu dedikleri, Baba işte. Korkularımı alırmış, Üzerine. Sessiz sevgi böyle olurmuş. Güç derler ya, O öyle değil. Güçsüz görünür, Ama güçlüdür. Rehberlik etmiş bana, Sokak sokak. Elimden tutmuş, Yürütmüş. Aile reisi dedikleri, Sofraya son oturan. Biz yerdik, O beklerdi. Elini tutuyorum şimdi, Sıcaklığı var hâlâ. Sesini duyuyorum, Uyurken bile. Geceleyin uyanıyor, Tuvalete gidiyor. Ben duyuyorum, Yatağımız yan yana. Baba demek, Babalık demek. Başka türlü değil, Böyle.