Omzumdaki Dağ

Akşamüstü döndü,

Elleri nasırlı,

Yüzü güneş yanığı,

Omuzları ağır.

Baba,

Senin sessizliğin ne çok şey anlatır:

Bir günün yorgunluğunu,

Bir ailenin yükünü,

Bir çocuğun geleceğini.

Masaya oturdu,

Ekmek kırdı,

Çorba içti,

Konuşmadı.

Babanın sevgisi,

Bir duvar gibidir:

Görünmez,

Ama korur,

Sessiz,

Ama sağlam.

Geceleyin,

Uykumda duydum:

Öksürdü,

Döndü,

Sığındı yorgana.

Sabah kalktı,

Gitti,

Yine,

Her gün olduğu gibi.

Aile reisi,

Bir ağaç gibidir:

Gölge verir,

Meyve verir,

Düşerse dünya yıkılır.

Sesi,

Bir ırmak gibidir:

Derin,

Sakin,

Ama güçlü.

Ve düşündüm:

Baba,

Senin omuzlarında,

Ben büyüdüm,

Sen küçüldün.

Ama sen,

Hâlâ benim dağımsın.