Güçlü Kalenin Sırrı

Çalışma masasının başında otururdu,

Geceleri sabahlara kadar çalışırdı sessizce.

Babam bir kaleydi dimdik duran,

Sarsılmayan, yıkılmayan, sönmeyen.

Fırtınalar estiğinde o korurdu bizi.

Koruyucu dedik ona çünkü öyleydi.

Gece gündüz çalıştı durdu yorulmadan.

Usanmadan, şikâyet etmeden, sızlanmadan.

Sessiz sevgi öğretti bize sözlerle değil.

Emekle, terle, alın teriyle öğretti.

Sessizce okşardı başımızı usulca.

Sessizce seyrederdi büyümemizi gururla.

Omuzları genişti, güçlüydü babamın.

Üzerinde taşırdı dünyayı bütün.

Biz o omuzlara tutunduk çocukça.

Ve büyüdük, güçlendik, olgunlaştık.

Sözü ağırdı, az konuşurdu babam.

Fakat her sözü yerindeydi, doğruydu.

Rehber oldu yolumuzda kararlılıkla.

Gösterdi doğruyu, güzeli, faydalıyı.

Babalık böyle bir şeydir işte.

Sessizce fedadır, sessizce sevgidir.

Aile reisi dedik ona gururla.

Saygıyla, sevgiyle, minnetle dedik.

Şimdi o kale biraz yıprandı yıllarla.

Duvarları çatladı, kapıları gevşedi.

Fakat hâlâ duruyor dimdik babam.

Ve ben hâlâ onun gölgesindeyim.

Onun gölgesinde büyümek bir onurdur.

Sessizce, gururla, minnetle, sevgiyle.

Babam bir dağdır, sarsılmaz, yıkılmaz.

Onun izinden gitmek bir görevdir bana.

Babamın yolundan yürüyorum gururla.

Onun adımlarını takip ediyorum sevgiyle.

Babalar günü değil, her gün babamın günüdür.