Evin Dikeni Direnen Adam

Tarlanın başında, sabahın serinliğinde,

Belinde bel bağlı, tırmığı elindedir.

Toprağı kazar durur, ter damlar alnından,

Ekmek parasını çıkarır, bu topraktan her gün.

Sessizdir sözleri, ama işi çoktur,

Ailesinin rızkı, onun omuzlarındadır.

Gelir akşam olunca, yorgun ve bitkin,

Ama etmez şikâyet, hiçbir zaman yüzünden.

Oturur ocağın başına, elini ısıtır,

Bakar çocuklarına, gözleri parlar.

Yıllar geçmiştir üstünden, saçları ağarmıştır,

Omuzları çökmüştür, yılların yükünden.

Ama hâlâ kalkar erkenden, tarlaya gider,

Toprak onun hayatı, toprak onun sevdasıdır.

Bekler oğlunu askerden, kızını evlendirir,

Ailenin direğidir o, sarsılmaz kalesidir.

Sesinin tonu değişmez, her zaman aynıdır,

Rehberdir yolumuza, güçlüdür gölgesi.

Koruyucu kollardır, tehlike anında,

Kucaklar sarar bizi, sessiz sevgisiyle.

Yağmur yağar bazen, işe gidemez,

Evde oturur pencereden, tarlasına bakar.

Dertlenmez yüzü, huzurdur ona toprak,

Korur ailesini, her türlü beladan.

Serttir eli ama, yüreği yumuşaktır,

Güçlüdür omuzları, aile reisi olarak.

Geceleri uyumaz, düşünür geleceği,

Çocukları için çalışır, durmaksızın gece gündüz.

Sesini duyunca, huzur buluruz biz,

O ses bir kaledir, düşmana geçilmez.

Babalık bir görevdir, onun için ibadet,

Toprağa döndüğünde bile, korursun bizi.

Elleri nasırlıdır, ama dokunuşu şifadır,

Sessiz sevgisi doludur, her bir hareketinde.

Güç verir bize o, dimdik durmamız için,

Rehberdir yolumuzda, gösterir doğru yolu.

Ne derse desin, sözü kanun gibidir,

Toprağa döndüğünde bile, korursun bizi.