Suskun Dağ

Kışın ortasında bir koca çınar,

Duruyor dimdik, sessizce.

Babam öylece durur işte,

Koruyucu, güçlü, büyük.

Omuzlarında dünya kadar yük,

Ama sesi çıkmaz, şikâyet etmez.

Suskun dağ gibi babam durur.

Elleri nasırlı, yüzü gölgeli,

Sessiz sevgi akar her hareketinden.

Babalık dediğin budur işte,

Konuşmadan anlatır, görmeden görür.

Aile reisi olmak kolay değil,

Her gece düşünür evladını yatağında.

Babamın kalbi evladı için atar.

Sesinin tonu duyulur rüzgârda,

Güçlü ama yumuşak, sert ama sevecen.

Baba dediğin yol gösterendir,

Rehberdir karanlık gecelerde.

Elinden tutarsın, korkmazsın,

Çünkü o vardır, hep vardır.

Babamın nefesi evladının peşindedir.

Büyüdükçe anlıyor insan babayı,

O sessiz duruşun altındaki fırtınayı.

Babamın saçları beyazlanmış,

Omuzları hâlâ sağlam, dimdik.

Babalar evlatları için yaşar,

Babalar evlatları için ölür.

Babalık dediğin fedadır işte.

Sessizce ağlar bazen duyulmadan,

Ama biz görmeyiz, bilemeyiz.

Baba sevgisi dağ gibi sağlamdır,

Deprem olmaz onda, yıkılmaz.

Güçlüdür o, koruyucudur o,

Aile reisidir, rehberdir o,

Babamın gölgesi üstümüzdedir.

Elleriyle kazandı ekmeği,

Terinin her damlası kutsaldır.

Sessiz sevgi, sessiz fedadır baba,

Konuşmaz ama her şeyi söyler.

O suskun dağ, o koruyucu kale,

Ebediyen durur evladının yanında.

Suskun dağ, koruyucu, ebedî.