Sessiz Kahramanın Türküsü

Sessizliğin içinde gürleyen bir ses,

Omuzun dağ gibi, ben orada büyüdüm.

Koruyucu dediler sana, kaledin,

Fırtına esti, sallanmadın hiç.

Güç dediler, kolların demirdi,

Ama bana sardığında yumuşaktı.

Rehber dediler, yolumu gösterdin,

Karanlıkta ışık oldun, baba.

Sessiz sevgi dediler sana,

Sözlerin az, ama derin.

Sofranın başında oturdun,

Ekmek bölündü, sen son yedin.

El dediler, nasırlı, kalınlaşmış,

Ama bana dokunduğunda şefkatti.

Ses dediler, çok konuşmazdın,

Ama o ses gönlümde çınlar hâlâ.

Aile reisi dediler, omuz verdin,

Yük taşıdın, yorulmadan.

Gözlerin iki cevher, parlıyordu,

Baktığında bana güven verirdi.

Gurbet dediler, gittin uzaklara,

Ama gönlümde yaşıyorsun hâlâ.

Baba dedim, sesim titredi,

Baba, gönlümün sessiz kahramanısın.

Geldi geçti yıllar, saçların ağardı,

Yürüyüşün yavaşladı, ama gururun yerinde.

Baktım sana, gördüm kendimi,

Sende yansıyan bir parça.

Toprağa girsen de unutmam,

Gönlümde yaşıyorsun, biliyorum.

Sonsuz minnettarım sana,

Baba, gönlümün sessiz kahramanısın.

Fuzuli derdi çekti bu yolda,

Benim derdim onunkinden başka.

Ama babanın derdi gölgede gizli.