Köprüler Ve Omuzlar

Köprüler kurar insanlar dereler üstüne,

Kim kurar babayı?

Kim taşır o yükü?

Kim yürür o yolda?

Kim görür o teri?

Baba sessizdir,

Sessiz ve sağlam.

Bir ağaç gibi,

Bir dağ gibi,

Bekler.

Neden bekler?

Bilmeyiz.

Sadece durur,

Sadece korur,

Sadece yaşar.

Yürüdüm babamın peşinden,

Yürüdüm, yürüdüm.

Yokuşları çıktım,

Virajları döndüm.

Baba öndeydi,

Hâlâ öndeydi.

Birden durdum,

Anladım:

Baba yol değildi,

Baba yolun ta kendisiydi.

Gözlerimi kapadım,

Dinledim.

Babamın nefesi yükseldi,

Yükseldi.

Sonra sessizlik.

O sessizlikte

Bir şey vardı.

Bir güç,

Bir eminlik,

Bir koruyucu.

Açtım gözlerimi,

Güneş doğuyordu.

Babam gitmemişti,

İzi kalmıştı,

Omuzları kalmıştı.

Ve o köprü,

Babamın omuzlarıydı;

Geçtim, geçiyorum,

Geçeceğim.