Paslı Bisiklet

Garajda bir bisiklet duruyor paslanmış.

Zinciri kopuk, sele yıpranmış,

Ama duruyor işte.

Çocuktum, binerdim arkasına,

Şimdi bakıyorum uzaktan.

Duvarlar aynı, belki biraz nemli,

Ben çok uzaklaştım, farkında değilim.

Bir eldiven buldum rafın üstünde,

Kaba deri, ama tanıdım.

Kim giymiş bu eldiveni?

O muydu, başka biri mi?

Öğle oluyor, garaj karanlık,

Ampul yanmıyor, gölgeler uzun.

Görüyorum, ama seçmiyorum,

Gözlerim bisiklette, zihnim başka yerde.

Yarın ne olacak bilmiyorum,

Belki tamir, belki hurda.

Hazırım her ikisine de,

Çünkü baba hatırlamak değil.

Omuz dedikleri neydi?

Belki bir taşıma, belki bir taş.

Sessiz sevgi ne demek?

Konuşmadan anlamak galiba.

Aile reisi dedikleri,

Belki bir sandalye başı,

Belki bir gazete,

Belki bir öksürük.

Koruyucu dedikleri,

Duvar gibi, ama sessiz.

Duvar yıkılırsa ne olur?

Düşünmüyorum, düşünemiyorum.

Güç ne demek bilmiyorum,

Belki durmak, belki taşımak.

Şimdi duruyorum garajda,

Bisiklet paslanmış, ben büyümüş.

Baba kokusu, toz ve güven.