Atölyedeki Gölge

Tornanın sesi kesildi,

Akşamüstü.

Oturdu sandalyeye,

Terli, yorgun.

Elleri yağlı,

Çizgiler derin.

Her çizgi bir çocuk,

Her yağ lekesi bir ekmek.

Konuşmazdı çok,

Sessiz bir adamdı.

Gözleri konuşurdu,

Mavi, durgun.

Bir gün düştü merdivenden,

Kalktı, güldü.

Acıyı göstermezdi,

Güçlü olmalıydı çünkü.

Ben bakardım ardından,

Atölyeden çıkarken.

Omuzları çökmüştü,

Ama dik yürürdü.

Sofraya otururduk,

Ekmek keserdi.

Dilimler eşit,

Adaletli, sessiz.

Bir kere ağladığını gördüm,

Annemin ölümünden sonra.

Gece, mutfakta,

Tek başına.

Silmeye çalıştı,

Gördü beni.

Sus dedi,

Git dedi, uyku var.