Sessizliğin İçindeki Ses

Sessizliğin içinde bir ses var, adı baba.

Konuşmaz, ama anlatır, susar, ama duyurur.

Omuzlarında taşır dünyayı, ama şikâyet etmez.

Babalık, sessiz sevginin adıdır, yazılı değil, yaşanır.

Koruyucu bir duvar gibidir, dışarıda fırtına, içeride huzur.

Güç derler, ama o güç yumuşaktır, çocuğun başını okşayan.

Rehberdir, yolu gösterir, ama yürümeyi bize bırakır.

Aile reisi unvanı, omuzlarında bir yük, ama o yükü sevinçle taşır.

Elleri nasırlıdır, topraktan, demirden, ekmekten.

Sesi kalındır, ama sözleri ince, dokunaklı, az.

Baba bir deniz feneridir, gemiler geçer, o hep orada.

Sessiz sevgi, işte budur, gözle görülmez, ama hissedilir.

Çocukken omuzlarında görürdüm dünyayı, en yüksek yerden.

Şimdi aynı boydayız, ama o hâlâ daha yüksekte, gözlerimde.

Babalık öğrenilmez, yaşanır, hissedilir, geç olmadan anlaşılır.

Güç, bazen ağlamamaktır, bazen gülümsemektir, bazen susmaktır.

Sesini özledim, arada bir telefonda duyduğum, o kısa cevapları.

Koruyucu kolların hâlâ orada, ben büyüdüm, ama sen büyümedin.

Rehber oldun, yoldaş oldun, bazen sırdaş oldun, ama hep baba.

Aile reisi dediğin, tahtı yoktur, ama taç giyer kalbimizde.

Ellerin titriyor artık, ama hâlâ benim başımı okşuyor.

Sessizliğin dolu, anlamlı, derin bir kuyu, içinden ses geliyor.

Baba, babalık, babacanlık, kelimeler yetmez, hisler yetmez.

Omuzların hâlâ orada, beni taşıyan, sessizce, sonsuza dek.

Sessiz sevgi, babalık, koruyuculuk, rehberlik, hepsi sende.

Güç, sessizlik içindeki en yüksek sedadır, baba sesidir.

Baba bir deniz feneridir, gemiler geçer, o hep orada.

Sessiz sevgi, işte budur, gözle görülmez, ama hissedilir.

Çocukken omuzlarında görürdüm dünyayı, en yüksek yerden.

Şimdi aynı boydayız, ama o hâlâ daha yüksekte.

Babalık öğrenilmez, yaşanır, hissedilir.

Güç, bazen ağlamamaktır, bazen gülümsemektir.

Ve omuzların hâlâ orada, beni taşıyan, sessizce.

Baba bir dağdır, sessizce durur, hep orada.

Ve omuzların hâlâ orada, beni taşıyan, sessizce, sonsuza dek.