Kara Toprağın Üstünde

Kara toprağın üstünde,

Bir ağaç gibi durur.

Sessizce bekler,

Gözleri ufuktadır.

Elleri ceplerindedir,

Yorgun ama dimdik.

Sazımı çalarım,

O dinler uzaktan.

Söylemez çok söz,

Ama her sözü altındır.

Omuzları geniştir,

Korur evi.

Yürüdüm ben yolda,

O arkamdan baktı.

Söylemedim giderken,

O da söylemedi.

Sessiz bir vedaydı,

Babalar öyle sever.

Gece oldu,

Sofrada bir sandalye boş.

Ama ruhu doludur,

Hava gibi,

Su gibi,

İçimizdedir.

Serttir bazen,

Ama içi yumuşak.

Süt gibidir sevgisi,

Görünmez ama besler.

Köyün yolunda,

O ilk taşı koydu.

Rehber dediler,

Öyleymiş gerçekten.

Gözlerim kör oldu,

O elimden tuttu.