Baba Koltuğu

Evde bir koltuk vardı,

Sadece o otururdu.

Biz çocuklar yerde,

O gökte.

Sigarasını yakar,

Konuşmazdı saatlerce.

Ama sessizliği konuşurdu:

"Çalışın," derdi,

"Okuyun," derdi,

"Ama namuslu olun," derdi.

Babama sordum bir gün:

"Baba, sen mutlu musun?"

Baktı,

Gülmedi,

Ama gözleri gülümsedi.

"Mutluluk," dedi,

"Sizin ayakkabılarınızın

Tabanını değiştirmektir."

Anlamadım o zaman.

Şimdi anlıyorum:

Baba,

Kendini taban gibi aşındıran adamdır.

Ve biz,

Onun omuzlarında yürüdük,

Bilmeden.