Yüz Yağmuru

Hafiften bir yağmur yağar gecenin ortasında

İnce ve narindir toprağa düşen damlalar

Kupkuru toprağı ıslatır çiseleyen yağmur

Bir de bakarsın ki kirpiklerin ıslanır

İçini amanasızca sancılayan

Bin bir hüzün bulutudur bu gece vaktinde

Seni sokağa çıkarıp da yağmurda ıslatan

O an kendini yağan yağmura bırakır

Onu kıskandırmak istercesine ağlarsın

Üzerine şiirler yazılmış kirpiklerini ıslatan

Seni sırılsıklam eden yağan yağmur damlaları mı

Yoksa içindeki hüzün bulutundan düşen

Vakitsiz gözyaşların mıdır anlayamazsın

O zaman karar verirsin kendine

Yağmurlarla yarışırsın son nefesine dek

Okyanuslara karışıp akarsu yatağına bırakırsın kendini

Suyun akıp da yatağını bulması gibi

Tuzlu gözyaşlarınla o zaman bulursun ben-liğini

Ve çok geçmeden anlarsın akıp giden hayatın;

Bardaktan boşalırcasına yağan yağmurdan ibaret olduğunu