Burası

eflatuna çalan geceden sıyrılan

sabahın ilk ışıklarına saldım düşlerimi

sokak lambalarının titrek ışıkları altında

bir seni düşünür bir de sana varmak için

bütün labirentleri amansızca zorlayan

karanlık,kuytu köşelerde kalmış düşlerimi

burası;güneşin ışıklarını paylaştığı

kördüğüm örtüleri bir kenara çektiği

DOĞU’nun en doğusu...

utangaç bir gelin gibi süzülürken güneş

bir katil gibi kan kırmızısına bularken kara bulutları

bütün benliğimle seyrederken

şehrin geceden kalma hüzünlü ışıklarını

seni saldığım düşlerde düşlüyorum

eyy!düşler ülkesinin masalsı perisi;

sana uyanmak varken sensizliğin lüzumu yok

inan bitimsiz bir hikayedir gerisi

burası karlardan örülü bir bataklık

battıkça batıyorum yanıbaşımdaki beyaz çamura

ne zaman yıldızlara uzanmaya kalksam

dizlerimden tutup çekiyor beni

dipsiz kuyulara salıyor acımasız şehir

bu kardan bataklığa inat ellerimden tut

tut ki yıldızlara uzanayım sevinçle

uzanayım ki varlığı hissedeyim seninle