Demek Gidiyorsun

Demek gidiyorsun son sözlerinde söylediğin gibi

Ardında bıraktığın hayal kırıklıklarına basarak

Mavi uçurtmalarımı yırtıp indiriyorsun gökyüzünden

Bir mevsimi bitirirken kendince

Bende yeni bir mevsim getiriyorsun hazan adında

Her şeyim seninle başlamıştı oysa

Sana dair düşlerim vardı ’elif’ tadında

İkinci kalite hamurdan yapılmış kağıtlarda

Şiirler yazmıştım gül kokulu tenine dair

Neleri yazmamaıştım ki o gri tenli sayfalarda

Gözlerini,yanaklarını,saçlarını vesair

Karanfiller kurutmuştum gül mevsiminde

Sana dair şiirlerin arasında saklamıştım

Ki sayfalar kıskanıp durmasın,seni

Senin teninin kokusunu sindim yapraklara

Kış mevsimini sökmüştüm takvim yapraklarından

Yanıbaşımda duran çıngırtılı çalar saati

Sana kurmuştum her şafak vaktinde

Hayallerimize ayarlamıştım titrek mum alevinde

Demek gidiyorsun düşlerimize ramak kala

Sabır taşın kırıldı galiba,sabredemedin

Güneşin doğuşunu elele izlemek istemedin demek

Goncanın açılmasını istemedin gül niyetine

Yapraklarını kuruttuğum karanfilleri

Alıp da savurdun bitimsiz,asi bir rüzgara

Kül eyledin düş ülkemi yakıp yıktın pervasızca

Umutlarımı alıp masmavi bir denizin

En dibindeki yoksul yosunlara emanet ettin

Demek gidiyorsun şimdi...

Sana sadece susarak bakacağımı biliyorsun

İşte ardında öylece bıraktığın ben;

Susarak ölüyorum