Üç Noktalı Ömür

Sevdim...

Pervasızca kanatlanan kelebekler misali

Kısacık ömrümle bezen dolu dolu bazen de boş yaşadım

Sığdırmak isterken yaşamın bütün güzelliklerini

Her nefesime bir anlam vermeye çalıştım

Her sözcüğe bir tebessüm...

Özledim...

Sevgilinin yürek yakan nazlı bakışlarını

Kimsesiz ve tenha sokaklarda

Yağmur altındaki el tutuşlarını

Her seslendiğimde arkasını dönüp

Beni benden alan çocukça tebessümlerini

Her dokunuşunda cehennem ateşine dönen

Gözlerine sürgünlenmiş yüreğim

Her nefes alışında mevsimim değişirdi

Bozkır ayazında sararan tenim

Onunla bahar olup açardı bahçemdeki çiçeklerim

Anıyorum...

İlk buluşma,sevgililer ve ayrılık gününü

Yılın belirli günlerindeki tatilller gibi

Her şeyi bırakıp bir kenara

O günlere ayırıyorum bütün acılarımı

Mutluluklarımı yetim acılarıma bırakıyorum

Kabullendiğim yenilgilerim geliyor aklıma

Susturamadığım haykırışlarım,kan kustuğum geçmişim

Sadece her şeye çizgi çekmekle kalıyor takatim

Bir gün geç de olsa anladım

Hayatın üzerine çektiğim çizgilerin yerine

Üç nokta bırakmam gerektiğini