Özlemin Dili Yok

Ayazın kapladığı ölümcül bir gecedeyim

Başım ise soğuk pencerenin kristal camında

Şehrin alacakaranlıklarını alıp götüren

Koca şehrin masum ışıklarında gözlerim

Gece biter de aydınlığa kavuşayım diye

Gözlerim şehre doğacak güneşin kızıllığında

Üşüyen yakamozlar gibi titrerken ellerim

Ruhum son demindeki ölüm sancısında

Kefensiz yıldızlar yağıyor üzerime

Öfkeme yenik düşüyor taşıyamadığım yüreğim

Yağmur sonrası gökkuşağını özlüyorum

Toprağın o mis kokusu tütüyor burnumda

Sevdiklerim,memleketim;olmayan aklımda

Biliyorum bir gün öldürecek beni

Bu kanlı gömlekli hasretler

Nöbetlere tutulduğum mesafeler

Anlamını yitirmiş hayatlar süren

Astarı kalmış yüzlerle yaşayan insanlar...

Biliyorum susturacak beni;

Bu hayal kırıklıkları,yalnızlıklar...

Yüreğimdeki mabedin sahibi gelmeyecek

Boşuna olacak bu hüzünlü bekleyişler

Ve biliyorum öleceğim...