On Yıl Önce

Mevsimlerin dışımızda değiştiği zamanlardı

Hep korunarak geçen günler

Kalkık yakalar , düşük omuzlar

Her an belki bir…

Erguvanların görülmediği bir Nisan’dı

Süs kirazlarının bilinmediği

“Bugun kim?” diye açılan sabahlar

Erguvansız , gri bir Nisan’dı

Ölmemek

Bir insanın sevdiklerine verebileceği tek armağan.

Server Hoca’nın resmiyle açıldı gün

On yıl öncesinin bir Nisan sabahı

Ak çarşaflar içindeydi

Papatya tarlasında uyur gibi.

Ne sevinç , vurulup ölmemek!

Yitse de bedenin bir parçası.

Hocam değildi , derslerine girerdim

Shakespeare tragedyasında bir oyuncu

En çok sesi ve elleriyle oynayan.

Ona en yakışan söz :

“…Ve yükseliyordu proleterya!”

O an kürsünün altından çıkıp

Parmak uçlarında yükselen

Koca yumruğu başının yanında bir ikinci yüz

Yeniden doğar gibi söylenen o söz…

XVIII. yüzyılın sonları

Aydınlanma. Aydınlandık.

Bahçesinde erguvanlar açmıştı okulun

Bir kızla öpüşmek kadar güzeldi dalında oturmak

Kiraz çiçekleri , rüzgârda dağılıveren ilkgençlik

Sesi kulağımda Server Hoca’nın

“Ve yükseliyordu proleterya!”

Bir gün ziyaretine gitmiştim

Yaşayan , yani çalışan ve üretendi

Maddenin en canlısı yürekti

Bu dizemi söyledi bana ve başkalarına.