90. Yaşgününde Nâzım Hikmet’e

Hayatı senden öğrendim

Bir gelinciğin taç yapraklarının nasıl sevileceğini

Dünya'nın nasıl "müthiş" bir meyva olduğunu

İnsan bundan henüz habersizken

Senden öğrendim.

Hayatı senden öğrendim

Kıskanarak kazanamayacağımı kimseyi

Sevince ölçüyü bir yana bırakmayı

Senden.

Dövüşmek zorunda kalmaktan hep ürktüm

Büyüdüğüm bağlarda yoktu en küçük bir çelişki bile

Nurtopu gibi bir oğlandım ilk aşkımda

"Saman Sarısı"na sardım

Sevgilimin kazağından çaldığım saç tellerini.

Hayatı senden öğrendim.

Şiirle nasıl değişebileceğini insanın

Şiirin odun kesebileceğini

Bilinmedik kumaşlar dokuyabileceğini

Can eriğin suyu olabileceğini

Senden.

75. yaşgününde de kalabalıklara okudum şiirlerini

Hepsi çok seviyordu seni.

Mektuplarını okusam

Yüzüne bakmazdı hiçbiri

Bütün sevgilerden sıcaktı satırların

Her sözcüğünde çatlayan karpuz sesi

Anadille dinmeyen bir kavuşma isteği.

Sen ne Anadolu'da bir köy mezarındasın

Ne de Moskova'da

--Mezarda olma düşüncesi yakışmıyor sana-

Sen Türkçe'desin.

Türkçe'ye gömüldü

Kalemin

Parmakların

Kolun

Beynin.

Halkına sunduğun kırmızı elman

Yeryüzüne.