Toprak Kan Kokuyor Ama Bu Vatan

Toprak kan kokuyor, ama bu koku ölüm değil, vatan.

Çanakkale, isminin her harfinden şehitlik fışkırıyor.

Gelibolu, yarımada, tarihin en kutsal toprağı.

Mehmetçik yürüyor, toprağa düşüyor, toprak oluyor.

Siperde bekleyen çocuk, daha bıyığı terlememiş.

Conkbayırı'ndan bakıyor, denizde gemiler, gökyüzünde duman.

Arıburnu'nda bir fısıltı, bir ana türküsü, bir veda.

Destan yazılıyor, kanla, toprakla, gözyaşıyla.

Mehmetçik, o küçük adamlar, büyük yürekler.

Siperler arasında bir mektup, bir fotoğraf, bir öpücük.

Toprak kutsal, çünkü kanla sulanmış, canla yoğrulmuş.

Şehitlik bir mertebe, en yücesi, en sonuncusu değil, ilk.

Çanakkale'de gün doğarken, her şehit için ayrı bir güneş.

Gelibolu'yu gezen bilir, toprağın altından ses gelir.

Conkbayırı tepesinde duran, dünyanın en yüksek yerindedir.

Arıburnu'nda deniz hüzünlüdür, çünkü çok genç gitti.

Destan, kitaplarda değil, toprağın her karışında yazılı.

Mehmetçik uyumuyor, nöbet tutuyor, ebediyete kadar.

Toprak analık yapıyor, şehitleri kucaklıyor, bağrına basıyor.

Çanakkale geçilmez, çünkü canlar feda edildi, bedel ödendi.

Siperdeki sessizlik bir şarkıdır, mezarlar bir korodur.

Şehitler uyumuyor, gözleri açık, vatanı gözlüyor.

Mehmetçik, o büyük yürekli çocuk, ebediyen genç.

Çanakkale geçilmez, çünkü canlar feda edildi.

Siperdeki sessizlik bir şarkıdır, mezarlar bir korodur.

Şehitler uyumuyor, gözleri açık, vatanı gözlüyor.

Mehmetçik, o büyük yürekli çocuk, ebediyen genç.

Toprak analık yapıyor, şehitleri kucaklıyor.

Destan, kitaplarda değil, toprağın her karışında yazılı.

Ve toprak bizi unutmuyor, biz de onu unutmayacağız.

Mehmetçik, o küçük adamlar, büyük yürekler.

Siperler arasında bir mektup, bir fotoğraf, bir öpücük.

Toprak kutsal, çünkü kanla sulanmış, canla yoğrulmuş.