Kucak Açan Eller

Sonsuz şefkat denizinde yüzdüm ben yıllarca,

Emek dolu ellerin ördüğü yelekler içinde,

Süt kokulu sabahlar uyandırdı beni dünyaya,

Annem, ana kelimesi sende kutsiyet buldu,

Şefkat, gözlerinde batan bir güneş gibiydi.

Sabırla bekledin kapıda her akşam,

Ellerin nasırlı ama bana en yumuşaktı,

Kucak açtın her düştüğümde yerden kaldırdın,

Annem, annelik sende bir şiir oldu bana,

Göğsün siper oldu korkularıma daima.

Gözlerindeki o derin mavilikler,

Benim okyanusumdu, benim dünyamdı,

Sonsuz sevgi dedikleri şey sende tükenmezdi,

Her gece yarısı uyanan feryadımı duyardın,

Gelirdin koşa koşa başucuma sessizce.

Saçların kar gibi beyazlandı yıllarda,

Ama sevgin hiç solmadı, hiç solmayacak,

Ellerin titredi artık ama dokunuşun aynı,

Annem, sen benim ilk şarkımsın bu hayatta,

İlk ve son aşkımsın benim bu dünyada.

Kırık kanatlarımı sen onardın sevgiyle,

Uçurdun beni yükseklerden yükseklere doğru,

Annem, ana toprak gibi kutsalsın bana,

Şükran doluyum sana ömür boyu hep,

Şefkatli ellerine sığındım her daim.

Yüreğimde açan her çiçek senden,

Solan her yaprakta senin izin var,

Annem, şefkat kelimesi senin adın oldu,

Ana kelimesi sende anlam buldu,

Sonsuz sevgiyle bağlıyım sana ebediyen.

Ellerin ördüğü yelek hâlâ üzerimde,

Sıcacık kokun burnumda tazelik,

Annem, bu dünya fani ama sevgin ebedî,

Her bahar geldiğinde seni hatırlarım,

Şefkatli gözlerin ufukta bana bakar.

Sensiz bir sabah düşünemeyen evladın,

Kapında bekler dönüşünü her gün,

Annem, ana kelimesi sende kutsiyet buldu,

Kucak açan ellerin benim cennetim,

Şefkatli ellerine can borçluyum ben.