Köyümün Kadını

Dağların eteğinde, bir evin içinde,

Ocak tüter durmadan, buharı yükselir.

Süt kokusu yayılır, odanın içinde,

Ellerin yoğrurken, ekmek de pişer.

Sabahın alacasında, kalkarsın önceden,

Körpe çocukların, uykuda iken sen.

Sessizce hareket edersin, gürültü etmeden,

Öpüp alnından, her birinin.

Gözlerin çukurdur, uykusuzluktan belki,

Ama içinde saklı, bir okyanus sevgi.

Bakışların yumuşak, sözlerin tatlı,

Merhamet doludur, her bir hareketin.

Yıllar geçti üstünden, saçların ağardı,

Belin büküldü yükten, ama dimdik durdun.

Yemekler pişirdin, çamaşırlar yıkadın,

Hiç şikâyet etmeden, hep suskun kaldın.

Ellerin nasırlıdır, emekten belki,

Ama dokunuşun şifadır, yaralara merhem.

Sütün baldan tatlıdır, bebekler bilir bunu,

Kucağın sıcaktır, soğuk gecelerde.

Sabırla büyüttün, her bir evladını,

Yol gösterdin bize, doğruyu öğrettin.

Gözyaşın içinde, gizli tuttun derdini,

Yüreğin büyüktür, dünya kadar geniş.

Akşam olur sofra kurulur, ocak başında,

Ekmek peynir zeytin, sade ama bereketli.

Bakar çocuklarına, gözleri yaşarır,

Mutluluk budur işte, anne evinde olmak.

Komşular gelir gider, kapın hep açıktır,

Sıcak çay ikram eder, misafirperverliğin.

Köyün kadını sensin, yiğit yetiştiren,

Memleketin direği, ailenin kandilisin.

Ana yüreğin büyük, dünya kadar geniş,

Kucakların sığdırır, binlerce derdi.

Ellerin nasırlı, ama dokunuşun yumuşak,

Ömür verirsin bize, sen anne yurdumuz.