Akşam Lambası

Akşam oldu, mutfak lambası yanıyor hâlâ.

Çorba kokusu doluyor eve,

Eski bir ezgi gibi, unutulmamış.

Annemin elleri duruyor havada,

Belki de durmuyor, ben öyle görüyorum.

Çocuktum, koşardım mutfaktan,

Şimdi kapıda duruyorum sessizce.

Masa aynı, örtüsü aynı,

Ben büyüdüm, farkında değilim.

Annemin saçı beyazlamış.

Bir önlük buldum eskiden,

Kendi dikişi, ama tanımadım.

Kim dikmiş bu düğmeleri?

O mu, başka biri mi?

Kış geliyor, pencere buğulanıyor.

Ellerini siliyor annem içerden.

Görüyorum, ama görmüyorum,

Gözlerim camda, zihnim başka yerde.

Yarın ne pişirecek, bilmiyorum.

Belki çorba, belki bir şey daha.

Hazırım her ikisine de,

Çünkü annenin eli her şeye benzer.

Bir gün sönecek bu lamba,

O da duracak.

Şimdi değil, şimdi yanıyor hâlâ.

Akşam oluyor, çorba soğuyor,

Annem bekliyor, ben gidiyorum.

Gidiyorum, dönüyorum,

Her dönüşte biraz daha küçük.

Ve yürüyorum, annemin izinden.