Annemin Bezi

Buzdolabının üstünde bir bez duruyor.

Kim bıraktı, bilmiyorum.

Belki o,

Belki ben,

Belki hiç kimse.

Ocak açık,

Tencere kaynıyor.

Buhar çıkıyor,

Tavan ıslanıyor.

Ben bakıyorum bezin rengine.

Eski bir renk,

Sarıya çalmış beyaz.

Annemin gözleri gibi.

Ellerini düşünüyorum.

O eller vardı.

Sabahtan akşama kadar,

Durmadan.

Şimdi eller yok.

Sadece bez var.

Akşam oluyor,

Işık değişiyor.

Bezin gölgesi uzuyor,

Dolaba iniyor.

Annelik böyle bir şey galiba.

Bir şey bırakıp gitmek,

Arkasında bir şeyler duruyor.

Şefkat mi?

Sabır mı?

Süt kokusu mu?

Bilmiyorum.

Kucak diyorlar buna,

Ama kucak yok.