Annemin Elinde Dünya

Annem,

Ellerini görmüyorum artık.

Ama biliyorum,

Oralardaydı bir zaman.

Bir zaman,

Ben küçüktüm.

O büyüktü.

Şimdi ben büyüdüm,

O küçüldü.

Nasıl olur bu?

İnsan büyür,

İnsan küçülür.

İkisini de annem yaptı.

Benim için büyüdü,

Kendisi için küçüldü.

Sabah kalkardı,

Gece yatardı.

Arada ne vardı?

Biz vardık.

Bizden başka kimse yoktu onun için.

O vardı,

Biz yoktuk.

Biz olduk,

O yok oldu aramızdan.

Süt kokardı elleri.

Ekmek kokardı.

Sabun kokardı.

Şimdi ne kokuyor?

Kokuyor mu?

Kokuyor.

Benim içimde kokuyor.

Orada duruyor,

Kimse görmüyor.

Sabır denen şey,

Onun adıydı.

Sabır ne demek?

Sessizce yanmak demek.

Sesini çıkarmadan yanmak.

Hiç durmadan yanmak.

Biz ışığı gördük,

Ateşi o çekti.

Sonsuz sevgi varmış,

Diyorlar.

Sonsuz ne demek?

Bitmeyen demek.

Bitmiyor mu?

Bitiyor.

Ama anneminki bitmiyor.

Neden?

Çünkü o başka türlü sevdi.

Başka türlü verdi.

Başka türlü kaybetti.

Şefkat,

Kelimelerle anlatılmaz.

Anlatırsam yalan olur.

Yaşarsan anlarsın.

Yaşamadıysan,

Susarsın.

Ben susuyorum bazen,

Anladığımdan değil,

Anlatamadığımdan.

Kucağı,

Dünyanın en güvenli yeriydi.

Orada ne olurdu?

Hiç.

Hiç olmak en güzel şeydi.

Hiçbir şey değilim demek,

En büyük varlıktı.

Gözleri,

Beni gördüğü zaman başka görürdü.

Nasıl?

Başka.

Başka nasıl?

Başka işte.

Başka demek,

Aynı olmamak demek.

Herkes aynıydı,

Ben başkaydım onun için.

Emek,

Görünmeyen şey.

Görmek istersen,

Bakmazsın.

Hissetsen yeter.

Bende hissediyorum,

Ama nerede?

Bilmiyorum.

Bildiğim şey:

Orada bir yerde.

Annem,

İsmini söylemek yetiyor bazen.

Bazen yetmiyor.

Yetmediği zaman ne yapıyorum?

Sessizce duruyorum.

Durduğum yerde,

O da duruyor.

Beraber duruyoruz,

İkimiz de sessizce.