Annemin Ninnisi

Annemin ninnisi geliyor kulaklarıma,

Uzaklardan, çocukluğumdan, rüyalardan.

O ses ki uyutmuştu beni binlerce gece,

Şimdi hâlâ yankılanıyor içimde.

Ninni değildi aslında, bir dua idi.

Elleri sallardı beşiği usulca,

Gözleri dolarak bakardı bana.

Süt kokusu gelir aklıma,

Sıcak bir kucak, güvenli bir liman.

Ana yüreği dayanır her şeye.

Sabır taşıdır derler ya,

Öyle değil, sabır dağdır annede.

Sabır okyanusudur, sonsuzdur,

Tükenmez, bitmez, azalmaz.

Gözlerindeki ışığı gördüm.

Onun gözleri benim aynamdı,

Güldükçe gülerdi, ağladıkça ağlardı.

Ellerini öperim hâlâ her ziyaretimde,

O eller ki örmüştü kışlarımı.

O eller ki silmişti gözyaşımı.

Sonsuz sevgi derler buna işte,

Ana sevgisi, ana şefkati.

Ebedîdir, sonsuzdur, kutsaldır,

Ve ben hâlâ onun kucağındaki çocuğum.

O kucakta uyumak isterdim yine.

O sesle uyanmak, o sesle uyumak,

O ellerle büyümek isterdim yeniden.

Fakat zaman geçti, ben büyüdüm,

O ise yaşlandı, saçları ağardı.

Fakat sevgisi hiç azalmadı.

Eyvah anne, eyvah kutsal varlık,

Senin izinden gidiyorum yavaş yavaş.

Umarım layık olabilirim,

Senin o engin şefkatine, o engin emeğine.

O şefkate layık olabilmek için,

Ömrüm boyunca çalışacağım, seveceğim.

Ana sevgisi ebedîdir, sınırsızdır.

Senin gölgen altında büyüdüm, büyüyeceğim.