Annemin Dua Sesi

Sabahın al şafak vurduğu yerde,

Bir pencere ışığı yanıyor hâlâ.

Annemin elleri hamur yoğuruyor,

Sabırdan, şefkatten yoğrulmuş o eller.

Geceleri uyumaz o, bizi düşünür,

Gözlerinde yaş olur, yüreğinde nur.

Süt kokusu gelir eski günlerden,

O kucak sığdığı dünya kadar genişti.

Çocuklar büyür, yollar uzaklaşır,

Anne yine orada, aynı kapıda.

Bekler, bekler, gözü yolda kalır,

Hiç şikâyet etmez, hiç sitem etmez.

Elleri nasırlı, yüreği pamuk,

Sözleri az, duası çok onun.

Allah korusun der her gece yatarken,

Örtüsü serer başımıza sessizce.

Ne dağlar ne denizler ne de yıllar,

Silemez anne sevgisini bu toprakta.

O bir ebedî şefkatin adıdır,

O sonsuz sevginin kaynağıdır.

Sabrı öğretir o sessiz duruşuyla,

Emek kokar her parçası evin.

Gözlerindeki yaş birer incidir,

Annem, anacığım, canım annem.

Elleriyle sardı yaralarımızı,

Öptü alnımızdan usul usul.

Karnımızı doyurdu hakkıyla,

Hiçbir zaman yorulmadan, usanmadan.

Analık emektir, annelik fedadır,

Bu milletin anneleri zorludur, kadirdir.

Şefkat dolu o gözler unutulmaz,

O eller öpülesi, o sözler dualı.

Anne evdeyse ocak tüter daima,

Anne varsa ev bark yuvadır bize.

Her karış toprak annelerimizin,

Hakkı ödenmez bu dünyada, ahirette.

O bir ebedî şefkatin adıdır,

Annem, anacığım, canım annem.

O nur yüzlü, o sabırlı, o kıymetli,

Annemin duası var yarınlarda.