Ananın Sıcaklığı

Sabahın ilk ışığı pencereden süzülürken,

Sokaklar henüz uyanmamış,

Sisli bir Kasım sabahı bu.

Odada hâlâ geceden kalma ılıklık var,

Soba kırmızı yanmış,

Külü henüz soğumamış.

Elimde çay bardağı,

Buharı yüzümü okşuyor.

Düşünüyorum seni,

Ellerin nasıl üşürdü,

Sabahın köründe kalkar,

Soba yakardın sessizce.

Şimdi başka bir şehirdeyim,

Başka bir evde,

Başka bir sobanın başında.

Ama aynı sis var dışarıda,

Aynı soğuk,

Aynı yalnızlık.

Sütün kokusu gelir burnuma,

Koyu, sıcak, tatlı.

Gözlerin, uyku mahmurluğunda,

Bana bakardı,

Söylemeden,

Her şeyi anlatırdı.

Kırışık ellerin,

Bulaşık suyunda bembeyaz,

Sabun köpükleri arasında,

Yıllar, ömür, emek.

Her kırışık bir gün,

Her gün bir ömür.

Annem,

Senin kucağın dünyanın merkeziydi,

Orada fırtına diniyordu,

Orada karanlık aydınlanıyordu.

Sonsuz şefkat, sonsuz sabır,

Sonsuz bir ışık,

Sonsuz bir kucak.

Ve ben, senin kucağında, yeniden çocuk olurum.