Annemin Gözlerindeki Alem

Sessizlik bir dildir,

Annemin gözlerinde konuşur.

Bakışı bir nehre benzer,

Akıp gider yüreğime.

Ben orada yüzerim,

O kıyıda bekler.

Beklemek bir sanattır,

Annemin ellerinde yaşar.

Sabah olur,

Annemin elleri güneşi doğurur.

Ekmek kokar evden,

O kokuda bir ömür saklıdır.

Ömür nedir ki?

Bir anne kucağında biter.

Başlar orada,

Orada büyür.

Ayrılık zamanı gelir,

Göçeriz dünyaya.

Ama o gözler takip eder,

Her adımımızı.

İz bırakırız ardımızda,

O izi sever.

Çünkü izimiz,

Onun kalbinde yatar.

Gece inince,

Yıldızlar konuşur.

Annemin duası bir yıldızdır,

En parlak olanı.

Diler durur,

Biz bilmeden.

Dua bir ışıktır,

Karanlıkta yolumuzu buluruz.

Ben annemi düşünürüm,

O beni düşünmez mi?

Düşünmek bir aynadır.