Yalnız Karanfil Sokağı

Rüzgârın rengi hazan

Yalnızlığa değiyor

Bıçak kesilmiş ufuk

Kavrulmuş un kokuyor

Çocuk gözümde ölüm

Suya düşmüş yaralı kuş

Düşe değiyor ellerim

Umutsuzluğu okşuyor

Kuşlar ki en kadim yerli

Surlarında eski kentin

Giderler bir eski kentten

Bir eski kente giderler

Güneşin rengi sevda

Sesinde papatyalar

Çalar yorgun bir zamanı

Bulut katarı anılar

Parkın sevdiğim yanı bu

Ben gelince herkes gelir

Dokunsa elime elin

Bütün güvercinler uçar

Yüreğin kar beyazı

Titrer gibi güz yaprağı

Kalabalık sokaklardan

Yalnız karanfil sokağı