Akşam

Ürperen denize kavuşan akşam

Ne çok yalnız adam çiziyor ufka

Ne çok yalnız adam ne çok kadın ne

Yitmiş umutlar gibi bir günü noktalayan

Hiç sevinçler göğermez mi bahçelerinde

Acı ve hüzün taşıyorlar durmadan

Nerde çiçekleri ellerinde nerde inançları

Birden geceye bulanıyor saçları

Hâlâ gülüşlerini arıyorlar aynalarda

Hep ölüm hep karanlık hep korku hep

Hep kahır renginde çiziliyor resimleri

Yarınsız tedirgin ve yorgun kimileri

Şehrin gözlerine yağmurlar doluyor

Mor hareli sevecen gözleri ıslak

Yılgın bir çocuk ağlıyor için için

Sevgi kirleniyor hızla ve küçük özlemler

Hiç sevişmeye durmaz mı dal uçları

Her şey terk edilmiş bir çölü başlatıyor

Hiç baharları patlamaz mı şafakta

Tekil delik deşik bir akşam sokakta