Alaz

Hüznün kızıl yaprakları düştü zamana

Aktı canlar yangınlardan o kızıllığa

Karardı coşkular söndü umutlar

Döndü ağır ağır umutsuzluğa

Sesler koparıp kanayan şarkılarımdan

Göçüp giden kuşlar gitti uzağa

Kurumuş dallara takılmış bir uçurtma

Düşürür çocuk sevdalarımı tuzağa

Sustu solgun bir gül gibi akşam

Savaşları soygunları bırakıp küstü çağa

Bilmem hangi eller hangi kadehler

Kalkar bir uzun sükût gibi yalnızlığa