Vezîrin Sonu

Ondan sonra o beyleri çağırdı, her birine gizlice birer birer söz söyledi.

Her birine dedi ki: Dîn-i Îsevî'den Hakk'ın nâibi ve benim halîfem sensin.

Ve o diğer beyler senin tâbi'lerindir. Îsâ, hepsini senin taraftârın yaptı.

İsyân eden her bir beyi tut; ya öldür, yâhut onu esîr et!

Fakat ben diri oldukça bunu söyleme; ben ölmedikçe bu riyâseti isteme!

Ben ölmedikçe bunu fâş etme; şahlık ve istîlâ da'vâsını etme!

İşte bu riyâset ve Mesîh'in ahkâmını, ümmete birer birer açık olarak oku!

O her beye ayrıca böyle dedi: Dîn-i Hak'da senden başka nâib yoktur.

O her birini birer birer izzetledi; ona her ne söyledi ise, buna da söyledi.

O her birine bir risâle verdi; mazmûnca her biri, diğerinin zıddı idi.

O risâlelerin metni "yâ"dan "elif"e kadar olan harflerin şekli gibi muhtelif idi.

Bu risâlenin hükmü, onun hükmünün zıddı idi; bundan evvel o zıddı beyân ettik.

Ondan sonra diğer kırk gün kapıyı kilitledi; kendini öldürdü ve kendi vücûdundan kurtuldu.

Vaktâki halk, onun ölümünden âgâh oldu, onun mezarının başı kıyâmet yeri oldu.

Halk onun uğrunda saçlarını yolarak, elbiselerini yırtarak, onun mezarı üstünde,

O kadar toplandı ki, Arabdan ve Türkden ve Rumdan ve Kürdden o adedin sayısını da Hak bilir.

Onun toprağını başlarına saçtılar, onun derdini, canlarının dermânı gördüler.

O halâyık onun kabrinin başı üzerinde bir ay, iki gözünden kana bir yol açmış idi.

Bir aydan sonra halk dediler ki: Ey büyükler, emîrlerden onun makâmı üzerinde nişân kimdir?

Tâ ki onun yerine onu imam tanıyalım; eli ve eteği onun eline verelim.

Zîrâ güneş gitti ve bize yara açtı. Onun makâmına çerağdan başka çâre olmaz.

Vaktâki yârin visâli göz önünden gitti; bize ondan yâdigâr olarak bir nâib lâzımdır.

Vaktâki gül geçti ve gülşen harâb oldu, gülün kokusunu kimden buluruz?

Mâdemki Hudâ ıyâne gelmez; bu peygamberler Hakk'ın nâibidirler.

Hayır, yanlış söyledim. Zîrâ menûb ile nâibi eğer iki zannedersen, güzel değil, çirkin olur.

Hayır, sen sûret-perest oldukça, iki olur; sûretten kurtulan kimsenin önünde bir olur.

Sen sûrete baktığın vakit, gözün ikidir; sen gözden çıkan onun nûruna bak!