Allah ile Beraber Oturmak

O Rum elçisi bu bir iki kadehten kendinden gitti; onun hatırında ne risâlet kaldı, ne de haber!

Allah Teâlâ'nın kudretinde hayrân oldu. O elçi buraya erişti, şâh oldu.

Vaktâ ki sel denize geldi, deniz oldu. Vaktâ ki dâne tarlaya geldi ekin oldu.

Vaktâ ki ekmek beşerin babasına taalluk buldu, ölü ekmek diri ve habîr oldu.

Mum ve odun âteşe fedâ olduğu vakit, onun zulmânî olan zâtı envâr oldu.

Sürme taşı gözlere gittiği vakit görücülük oldu; orada dîde-bân oldu.

Ey saâdetli, o ölü ki, kendisinden kurtulmuş oldu, bir dirinin vücûduna muttasıl oldu.

Vay o diriye ki, ölü ile oturdu, ölü oldu ve ondan dirilik sıçradı.

Vaktâ ki sen Hakk'ın Kur'ân'ına kaçarsın, enbiyânın rûhuyla ihtilât edersin.

Kur'ân, deryâ-yı pâk-i Kibriyâ'nın balıkları olan enbiyânın ahvâlidir.

Ve eğer okursan ve Kur'ân'ı kabul edici olmazsan, enbiyâ ve evliyâyı görmüş tut!

Eğer kabûl edici isen, kıssaları okuduğun vakit, cânının kuşu kafes içinde dar gelir.

Bir kuş ki kafes içinde mahbûstur, kurtulmak istemezse câhilliğindendir.

O rûhlar ki kafesten kurtulmuşlardır, rehber-i şâyeste olan enbiyâdır.

Onların sadâsı, senin için kurtulmak yolu budur, bu! diye dışarıdan, din tarafından gelir.

Biz bu dar kafesten bununla kurtulduk; bu kafesin çâresi bu yolun gayri değildir.

Seni iştihârdan hâric etmeleri için, kendini zayıfın zayıfı ve ma'lûl yapasın.