Uygarlık

Temelinde toplugömütler

İnsan derisinden abajurların aydınlattığı odalar olan

Aç çocuk gözlerinin

Çan sesleri gibi rüzgârlarda dağılıp unutulduğu

Bir uygarlık bizimki

Bu yüzden

Kuşku duymadan sevemez kimse kimseyi

Sevinç sınırsız

Mutluluk karşılıksız

Refah, karın ve göz tokluğundan öte bir şey olamaz.

Işıklı vitrinler hiç değil

Ne de dakik işleyen hızlı trenler

Tertemiz caddelerin altı genç kemiklerle örülü

Uygarlık bize daha çok uzak

İlk insandan bu yana

Acı çektirdiğimiz kadar insanı

Mutlu kılmadıkça