Şefkatin Kandili

Gecenin karanlığında ilk nur sensin,

Aydınlatan gönlümün kuytularını.

Ellerin toprak kadar sıcak,

Sildi gözyaşlarımı bin kere,

Sütün şifa, sütün candır bana.

Saçların ağardı yıllar içinde,

Ama gözlerindeki ışık solmadı.

Sabrettin bin bir çileyi,

Gülüşünü soldurmadan hiç,

Kucağın cennet, kokun huzur.

Dünyaya getirdin beni,

Gözlerinle aydınlattın.

Sonsuz emek, bitmez özveri,

Anneler yüce, anneler kutsal,

Sen benim ilk gördüğüm yüzsün.

Her derdime derman oldun,

Yaramı sardın, acımı aldın.

Gece uyandım, sen yanımda,

Gündüz ağladım, sen kucağında,

Emek pınarı, şefkat deryası.

Annem, annem, sesin duygudur,

Çınlar hâlâ kulaklarımda.

Gidersem dünyadan bir gün,

Son sözüm senin adın olur,

Sonsuz bağlılık, sonsuz vefa.

Gönlümde tahtın kurulu sensin,

Sultânsın benim, kulunum ben.

Ağlama anne, gözyaşın hançer,

Sen gül ki dünya güller,

Şefkat kucaklasın her yanımı.

Sonsuz sevgin deniz gibi derin,

Dibine varılmaz, sınırı yoktur.

Ömrüm boyunca minnettarım,

Duanla açılır her sabahım,

Şefkat kandilin gönlümde sönmez.