Ana Kucağı

Sabah oldu sabah,

Güneş doğdu pencereden.

Sıcak bir el dokundu

Alnıma usulca.

Kimdi o el?

Bilmezdim küçükken.

Şimdi biliyorum:

O el emek,

O el sabır,

O el sonsuz sevgi.

Süt kokusu gelir

Hâlâ burnuma.

Uzun yıllar geçti,

Geçmedi o koku.

Burada,

Kalbimde.

Taşıyorum her gün

O şefkati içimde.

Gülümse ey Bâkî,

Annelik geçer mi?

Geçmez.

Toprakta bile

Kokun kalır,

Sabrın kalır.

Beklerim o gözleri,

Görürüm mutlaka.

Çünkü ana

Ölmez,

Kalır.