Mektup

Nefret ediyorum kendimden

Erken yattığım akşamlar

Günün kurşun yorgunluğuna yenilip

Bir patates çuvalı gibi devrilince yatağa

Yaşadığımız hayat başkalarının da

Bizim için ölenlerin

Bizim için yaşayanların

Gün gün , dakika dakika

Tüm hayatlara borçlu yaşıyoruz

Belki bundan ter içinde fırlamak yataktan geceyarıları

Sarılmak bir kitaba

Sarılır gibi susuz gecelerde yare

Başımdan aşağı döktüğüm soğuk suların

Vücudumda cazlaması bundan

Belki O beni uyutmayan

Çelik ışıklı insan gözleriyle

Bir hayata nelerin sığabileceğini anlatan

Akan terler

Kimsenin geçmediği

Bembeyaz yollar açıyor yüreklerde

Tüm bilim , yaşam ve sanat

Geçmeli bu yollardan

Yürürken sevdiğime.