Kırgın

Tam güle uyanıyordum

Kent büyüdü

Sen sabahı soluyordun dünya güzeli

Taş kapılardan geçtik serin avlulardan

Yaprak örttü gülüşünü ay dürüldü

Gözleri bağlı dönüyordu bostan dolabı

Tenha sulardı yürüyen

Ab ve hayat

Tohum toprağı zorluyordu

Köz ateşi

Gül yangını en firaklı menevişi

Elimde bir avuç kül

Meğer kuş büyütmüş koynunda seher

Tam güle uyanıyordum

Küstümsuyu hilal oldu eridi

Ormanın elleri vardı tırnakları gül

Kan kuşandı dal güne ulandı

Onmaz umut kırgını gülüşüne

Şarkılarla yürüdüğüm ıssız patika

Serçeler üveyikler sürüngen sesim

Ay uluyor aynası gizemlere gömülü

Ve şaşıyor çocuk ay yürüdükçe

Gün içinde taşıyor sürgününü

Yum gözlerini güzelim sür gününü

Güz trenleri işte hüzne tarihçe

Tam güle uyanıyordum ellerim cam kırığı

Seher mi vurdu seni ninni bebeğim ninni

Al beni apar beni erguvan yağmurlara