Kavruk

Öyle uzak ki susuşun

Isıtmıyor saydam sokakların cumbalarından sarkan

Acılı sonbaharı

Hangi boşluğu dolduruyor çığlık çığlığa

Bir karabasan uçurumunda yüzünün duru giziyle çizilen hüzün

Bastırılmış korkuların alanları doldurduğu

Uzun sürmüş karanlıklarda çoğalan

Çocuksu gözlerdeki ışık

Yalnızlığın saçlarından derin kuyulara

Göz yaşları gibi dolan umutsuzluk

Ve kavruk bir gül çoğalıyor