Karanlık Yüz

Aldılar içimizden yaşama sevincini

Nerden geldiği bilinmeyen

Şu kahrolası ayrılıklar;

Hasrete mesafeler sahiplenmiş,

Zamanın içinde kaybolmuş ümit.

Özleyemiyorum...!

Her gece gelir bir yerden

Unutulmuş yüzün aklıma.

Seni hatırlatan şarkılar için

Dalar giderim maziye,

Hatıralar kırık dökük...

Özleyemiyorum...!

Anılar sudaki resme benzer,

Her dalgada dağılır biraz.

Sevinçler gülücük, hüzünler acı

Hiçbir şey aslâ unutulamaz;

Lâkin yüreğim bin yıl uzakta...

Özleyemiyorum...!

Yıllar sonra çıkıp gelsen

Sever miyim yine böyle,

Böyle büyük sevdayı

Taşıyabilir mi yüreğim?

Sever miyim bilmem ama;

Özleyemiyorum...!

Sonra neden gizlerim değiştiğimi,

Yalan söyleyemez aynalar.

Nereye gitsem harap bir beden

Ve ruhum ateşlerde yanar;

Benliğimde bırakılan derin bir iz...

Özleyemiyorum...!

Hâlâ yoktur yaşama sevincimiz

Ağlamak bile yabancı gelir

Atarım ruhumu ıssız bir adaya

Seninle beraber kimsesiz

Sensizliğim can çekişmekte

Özleyemiyorum...!

Şimdi ne kadar güçsüzüm bilemezsin!

Seni kaybetmenin enkazına

Gömüldüm bir karanlık yüzle

Düşüncelerim paramparça

Ve yüreğim...

Özleyemiyorum...!