Özlem

Özlem gözdeki damla misali

Duygulanmadıkça yüz vermez insana

Dağdaki yurdundan kopmuş çığ gibi

Zaman geçtikçe haykırarak bağlar anılara

Bir kelebeğin uçarken çizdiği rota gibi

Bazen bilinç altında bazen insanların yüzünde

Arar durursun sevdiğini bir mecnun gibi

Ağır bir korku başlar yüreğinin özünde

Kış gecelerinin geçmek bilmeyen saatleri

Karın o yalancı güzelliği bile kafi gelmez

Durur artık zaman hep aynı yankı ile

Taki sevdiğin çıkıp gelene kadar