Kabristanda Yağmur

Mustafâ (a.s.) bir gün kabristana gitti. Ashâbdan bir kişinin cenâzesiyle berâber gitti.

Toprağı onun kabrine doldurdu; o, toprak altında o dâneyi diri etti.

Bu ağaçlar toprağa mensûb olanlar gibidirler; ellerini arzdan yukarı kaldırmışlardır.

Halâik tarafına yüz işâret ediyorlar; ona kulak tut, hoş ibâret ediyorlar.

Uzun el ile ve yeşil dil ile, toprağın zamîrinden sır söylüyorlar.

Kazlar gibi suya baş daldırmışlar, tâvuslar olmuşlar ve karga gibi olmuşlar.

Eğer kış onları mahbûs ettiyse, o kargaları Hak Teâlâ tâvus etti.

Vâkıâ onlara kış ölüm verdi; bahârdan onları diri kıldı ve yaprak verdi.

Münkirler derler ki: Bu muhakkak kadîmdir; niçin bunu Rabb-i kerîme rabt edelim?

Hak Teâlâ onların körlüğüne dostların bâtınında bağ ve bostan bitirdi.

Her bir gül ki, içeride kokucu olur, o gül, esrâr-ı gülden söyleyici olur.

Onların kokusu, münkirlerin burnunu sürtmek için, perde yırtıcı olarak âlemin etrâfında koşar.

Münkirler gülün kokusundan bok böceği gibidirler; yâhud davulun sesinden dimâğı zayıf olan kimse gibidir.

Kendilerini meşgûl ve gark kılarlar; bu parlamadan ve şimşekten göz kaparlar.

Göz kaparlar; orada göz yoktur; göz o olur ki, bir me'men göre.

Vaktâ ki Peygamber kabristandan avdet etti, Sıddîka tarafına gitti ve sırdaş oldu.

Sıddîka'nın gözü onun yüzüne düştüğü vakit, huzûra geldi, onun üzerine el koydu.

Onun sarığı ve yüzü ve saçı, sakalı üzerine, yakası üzerine ve göğsüne ve koluna.

Peygamber buyurdu ki: Sür'atle ne arıyorsun? (Hz. Sıddîka) dedi ki: Bugün buluttan yağmur geldi.

(Yağmur eserini) talebde esvâblarını arıyorum; acîbdir ki, yağmurdan ıslak görmüyorum.

(Peygamber) buyurdu ki: Baş üzerine örtüden ne bıraktın? (Hz. Sıddîka) dedi: Senin hırkanı örtü yaptım.

(Resûl-i Ekrem) buyurdu ki: Ey gömleği pâk olan, senin pâk olan gözüne Hak Teâlâ gayb yağmurunu onun için gösterdi.