Hüseyin Erdem

Gözlerim açıldığında

İlk gördüğüm insandın

Bütün insanları senin gibi sandım

Bingöl suları bir masaldı anlattığın

Avucuna alıp, yüzünü gömünce

Sıçrayan damlacıklarda nisan kuzucukları.

Al kilimli atlar, çağıldayan sulardan geçerdi

Suyun ötesinde hep bir bekleyen vardır

Her masaldan her gerçeğe giden yolda

Alnımı serinleten küçük odamdı elin.

Çocuktum, âşıktım

Güneş vuran bir üzüm tanesinin içindeki ışıktım

Bir sözünle yüzme öğrendim :

--Kendini suya veremeyen hiçbir şeye veremez.

Dünyaya baharlık elbiseler biçer ellerin

Bir gün nasıl olsa alıp giyecektir

Yufkalar açar, muska börekleri yutturur

Zehir zemberek insanı muma döndüren.

Sırtını ovar dünyanın ellerin

Yıkımlar içinde yığılmışken dizleri üzerine.

Sesin, yeni bir günün ışığıdır, aranır

odalarda, sofalarda

balkonlardan sarkıp komşulara taşar

Rum, Ermeni komşulara

bir fincan pirinç

bir bardak zeytinyağı gibi.