Bilir Zaman

Kara sarı yüzünü

Gömer durur anasının memesine / kurumuş

Hayat soluk alıp verir / belli belirsiz

Çatlak dudaklarında soluk resimler / gibi

Durur toprak

-Doyumsuzluk değil beyler-

Açlık çoğalır durur

Çürüyen yalnızlık

Ve burgacında çırpındığımız korku

Ve umutsuzluk / ve durmadan yaşanan

Karabasan

Özsuyunda taşır yaralı yarınları

Uyur tohum

Kanım -mı- kaynar

Bir yerlerde gün vurur kıl çadırlar üstüne

Topukları toprağı döven bir bebek

Yeşerir çığlıkları sevincin

Boyanır gökyüzü umut rengine

Vurur yürek

Yorgun bir kuğunun kanadından

Salınarak düşen tüy

Düş cemreler gibi ufuklarıma

Kim hapis kim ölmüş kim öldürülmüş

Kim kaçmış kim susmuş kim susturulmuş

Bilir zaman