Beş Kuruşa Aşk Şarkıları

Bir yalnızlık büyütürdüm saksıda

kalandı çok eski günlerden

bir bana yetsin, hıncımı arttırsın

aşkımı pekiştirsin diye sevince.

Günüydü, gelip durdu hüznümün önünde

gidilmemiş bir saklı deniz sandım.

Kıpırdamazdı yapraklar geceyle

tüketirdi çiçeği, kuşu sevdiremeyen konyak

bana neydi gülmeler, şarkılar

otobüs durakları, alandaki kalabalık

geldi durdu, alana merhaba dedim.

Bir göz bozgundur yerine göre

vururdu pencereme rüzgâr,

ben hep öyle bir gözdüm

çığlığını kendine saklayan.

Düş kurmazdım, beklemezdim şurda burda,

çiçek demetleri, bisikletler geçmezdi

apansız geliverdi sokağıma.

Hıncım bana kalsın gayrı

sen yalnızlığımı götür.

Bana çay demlemeyi öğret

elimi yüzümü yıkamayı,

ağzıma rakı koydurma.

Hıncım bana kalsın diyorum

çünki ben bu kenti kendimde büyüttüm

bir barbarın vahşi ateşiyle,

çünki yapılarının taşında onulmazlığım

çünki şarkılar kanımın bedeli.

En sevdiğim kelimeler gibisin

örneğin öfke gibi

hani bir zamanlar

dağda ve sokakta açan.

Örneğin umut gibi

günde, gecede yitip durduğumuz

zeytin dalını dal eden.

Örneğin aşk gibi

denizlerin üzerinde yürüten.

Örneğin kavga gibi

yüreğimi sıkı, saçlarımı kara tutan

kayaları yumuşatan kavga gibi.

Denizler benim kadar kıpırdayamaz

bak şimdi parklardayım

bir çocuğun menevişli gözlerinde.

Hüzünleri bırakmanın günü

günü çığlığı olmak dünyanın,

hüznümü iki kat ediyor ama

gecede alnıma dayalı alnın.