Anneler Günüymüş

Pancurları dövdü tüm gece yağmur,

şafakla açtım; dupduruydu gök.

Çektim içime güllerin kokusunu,

çoktan kesilmişti karşı koruluk

yine de bekledim bülbül sesini.

Kim bildi ki sözlerin imlemini?

Gözaltında olduğumuz koğuşta,

Son firarda da enselenen Mansur

şöyle demişti sıtma nöbetinde:

"nerde benim eski neftî kaputum?"

Unutmam, Haziran'dan gün almıştık,

ürkmüştüm güllerin cuntasından:

sözleşmiştim okuldaşım Mehmet'le;

sancır yüreğim hâlâ, tutuklanmış

bana "Cemiyetin Asılları"nı

verdikten az sonra Gençlik Parkı'nda.

Bugün "Anneler Günü"ymüş. Yıl olmuş

şuramda pıhtılaşan yara. Bir gül

aldım, zifirî çingene kızından;

savurdum komşu köşkün terk edilmiş

bahçesine. "Yeşert" dedim her yeri.