Annemin Yüreğinde

Annemin yüreğinde

bir bahar var,

hiç solmayan.

Ben o baharı

yürümeyi bilmeden

öğrendim.

Kokusunu

uyurken içime çektim.

Ellerini görürüm

her gece,

çatlakları toprak gibi.

O eller

beni büyüttü,

kendini küçülttü.

Sordum bir gün:

"Acımadı mı?"

Gülümsedi.

"Süt acıtmaz oğlum,

şefkat acıtmaz."

O gün anladım

annenin sütünde

ne kadar deniz var.

Ne kadar yol,

ne kadar umut.

Köylerden geçerdim,

kadınlar sorardı:

"Kimin çocuğusun?"

"Onun," derdim.

Bilirlerdi hemen,

gözlerinden tanırlardı.

Şimdi ben büyüdüm,

o küçüldü.

Ama o hâlâ

yüreğinde bir bahar taşır,

hiç solmayan.

Ben o baharın çocuğuyum,

o bahar benimle sürer.