Yaş 40

Zira yaş kırk

Bunca sene geçmiş

Ne yaşadık.

Yıllar hain

Yıllar katil

Geçerken bize

Haber vermemiş

Allah’ım

Nasılda aldatıldık.

An oldu,

Heyecanlandık

Zaman geldi

Sevdalandık

Neşenin tadı

Damağımızda hala

Ama illa ki

Ağladık

İnsandık sonuçta

Bastık aşkı

Bastık heyecanı

Gönüle umudu

Dayadık,

Yetmedi;

Hayale boyadık.

Ne var ki

Netice itibariyle

Sınıfta kaldık

Zaman fırsatını

Sundukça

Biz gözümüzü

Kararttık.

Sonunda bile bile

Şiddeti ızdırabın

Sanki bedel

Ödemeyecekmişçesine

Gemileri yaktık

Madem aşk bir ateş

En büyüğünde

Hissede hissede

Yanacaktık.

Şimdi düşünüyorum da

Biz hayatı;

Sindire sindire

Yaşadık.

Teselli diye

Hep yalana

Sığındık.

Zira yaş kırk.

Ömür de bitiyor

Bu saatten sonra

Öznesi keşke olan

Cümleler kurulsa

Ne fayda!!

Biz bir kumar oynadık

Rest çekerken feleğe

Bilmem

Neye bu kadar inandık

Nihayet bitti.

Ne alacağımız kaldı

Ne vereceğimiz var

Bitti artık.

Zira yaş kırk

O kadar yıl sonra

Geç de olsa

Artık anladık.

Nasipten fazlası

Olmuyormuş.

Kederin

Envai çeşidi varmış.

Nihayet

Biz de tattık.

Ama unutmadık,

Aklımızı

Başımızdan alanları

Bir kenara yazdık

Bundan sonramız

Başka olacak,

Anılara binaen

Gönüller yoklanacak

İşte orada

Hissedilen varsa

Ve hala tütüyorsa

. . . . . .

Yok artık!!!

05.06.2010