Yakılmışlar Ağıdı

1.

Şair

gece vezniyle yaz bu şiiri

karanlıkta uğuldasın dizelerin

bilirim, yüreğe yüktür kin dediğin

ki bu senin şair, bu hercai yüreğin

yosun tutmaz bir çakılıdır

anadolu derelerinin

bağışlasın seni asım bezirci

behçet ve metin

bağışlama sen onları öldüreni

çün kanı yerde şiirin

şair

gece vezniyle yaz bu şiiri

karanlıkta uğuldasın dizelerin

2.

külün söylediği yangındır yangının meselidir

onunla uç sen eğer yanmış isen

çığlık dediğin onun en gökselidir

3.

derin derin sustuğum bir zamandı

ıssızdı dilim, kırgındı ilim

rüzgârsızdı yelken, susuzdu telli kavak

gün buluta girmiş gibiydi

yorgunluk duygusuna benzer

kötümser bir hava her yanda

o gündü

bir uzak bir uzak

sivas dedikleri toprak

telefonlar imkansız

iki elim iki böğrümde

ha canım

bir ses veren olsa

tüten dumandan

bir haber veren

sularım durulacak

o gündü

bir uzak

bir uzak

sivas dedikleri toprak

'metin' olmak elimde değil

'behçet' engiz şiirler yazmak geliyor içimden

vurmak karanlığa bir yalım gibi

geçip gitmek

onu eriterek

hey gidi

ne çare

yanıyor madımak

4.

sisliyim, sokulma bana

dağlarım kayıp, yamaçlarım yok

yankılanmıyor sesim, silinmiş görüntüm

aynalarım buğulu

yalnızlığa sal beni

kırlangıçlar uçur sularımda

turna katarları geçer göklerimden

gecelerin ürkek aydınlığında

dualar gibi ödenen

taze ölüler vardır hani

için erer onları düşündükçe

soğuk toprakta ilk geceleridir

anımsamaktan korkarsın

işte öyle şimdi

sivas bir mezarlık bana

garip şey, üşüyen yok

ve inadına tütüyor toprak hâlâ

5.

oğlunun kanlı giysilerini saklayan ana gibi

saklıyorum o günlerin gazetelerini

burnumda kokunuz

belli ki çok kanayacak şiirim

en çınçınlı gülüşümün ardında acınız

ağıdım sonsuz

sivas'ta şimdi göğe uzaman

alevden bir ölüm heykeli

içim buz

6.

şairler yakılıyorsa ülkende

daha çok şiir oku çocuk

şairler yakılıyorsa ülkende sende

sen de şiir yaz çocuk